Wat een gedoe, zo`n TEDkous aandoen

Wilma Koops is regisserend wijkverpleegkundige bij TSN in Almelo en Apeldoorn, en schrijft graag over de dingen die ze tijdens haar werk tegenkomt. Deze keer vertelt ze over het aantrekken van de TEDkous.

Gister kwam de zorgvraag "Ondersteunen bij het aantrekken van een TEDkous" binnen: een jonge man die een hartoperatie heeft ondergaan en steunkousen nodig heeft. Zijn vrouw wil hem helpen maar worstelt zelf met het aandoen van zo`n strakke kous. Vandaag ga ik op huisbezoek:

Wanneer ik op de bank plaatsneem bij meneer, begint hij te vertellen: "Zo`n drie weken terug kon ik zo ineens geen 50 meter meer lopen. Dan werd ik benauwd en moest ik echt op adem komen. Via de huisarts ben ik naar het ziekenhuis gegaan, waar bleek dat ik drie omleidingen nodig had. Het is kantje boord geweest! Ik ben nog maar 38, maar het is gewoon familiair. Ik blijk het verkeerde cholesterol aan te maken. Mijn vader was 47 toen hij stierf aan een hartinfarct en ook mijn moeder was rond haar 45ste al gedotterd. Meerdere mensen in de familie hebben hart- en vaatziekten en ach... ik wou me de afgelopen jaren wel laten controleren, maar het kwam er steeds niet van. Nu ben ik me er heel erg van bewust dat ik geluk gehad heb!" Meneer wordt emotioneel. "Gister heb ik de hele dag gehuild. Ik ben zo opgelucht dat ik mijn kinderen mag gaan zien opgroeien, ze zijn nog maar 6 en 3". Ook de tranen staan in de ogen bij zijn echtgenote: "Ik ben zó blij dat hij nog bij ons is! Het is heel erg spannend geweest. Gelukkig is hij eindelijk thuis en kan hij gaan herstellen."

In het ziekenhuis hebben ze een bloedvat bij meneer uit het onderbeen gehaald om te gebruiken voor de omleidingen bij het hart, dat is de reden dat meneer de komende zes weken een TEDkous moet dragen. "Ik zag het zware getrek in het ziekenhuis en zie het nog niet zitten dat ik dat zelf zo zou kunnen bij hem, dus ik ben erg blij dat je er bent om me wat tips te geven," vertelt zijn vrouw. Ik had een 'easyslide' meegenomen, een hulpmiddel om de steunkous makkelijker aan te kunnen trekken. Daarmee ging het 'getrek' inderdaad een stuk makkelijker. Ik laat het hulpmiddel achter, deze mogen zij gebruiken totdat ze er zelf één aangeschaft hebben en spreek af dat ik over een week nog een keer langs kom. Ik vertel er nog even bij dat ze me in de tussentijd altijd mogen bellen bij vragen.

Een week later evalueer ik met hem hoe het gaat onder het genot van een kop koffie. "Dat glijzeiltje is erg makkelijk, was ook snel besteld en mijn vrouw doet de kous nu heel makkelijk bij me aan. Zo fijn dat je ons even op weg hebt geholpen." Ik sluit de zorgvraag af en ben blij dat ik een heel klein stukje heb kunnen bijdragen in het herstel en het zelfredzaam worden van dit jonge gezin, dankzij de inzet van hulpmiddelen.