Tweede kerstdag, werken in de thuiszorg

Wilma Koops is regisserend wijkverpleegkundige bij TSN in Almelo en schrijft over haar ervaringen. Deze keer gaat de blog over haar werk op tweede kerstdag.

Het is Tweede Kerstdag en ik ben 30 minuten onderweg van huis naar mijn eerste cliënt, mevrouw Bakker. In de auto merk ik al een onrustig gevoel bij mezelf; alsof mijn zesde zintuig me vertelt dat ik alert moet zijn op dat wat ik achter de voordeur aan ga treffen. Ze is 95 jaar oud en nog maar kort bij ons in zorg. Op het moment dat ze ruim twee weken terug ernstig benauwd gealarmeerd heeft en wij voor het eerst kennismaken met haar, zien we een sterke vrouw; ze weet wat ze wil. Ze heeft ernstig hartfalen en wil niet meer naar het ziekenhuis voor opname. We plannen dagelijks vier zorgmomenten in en tijdens de eerste dagen is er zowaar een verbetering in haar zorgelijke gezondheid te zien. De plasmedicatie lijkt te werken en minder benauwd wacht ze op dat wat komen gaat. Het leven hoeft van haar niet meer en ze wacht letterlijk, liggend in bed, op het naderende einde.

Ze vindt het maar wat raar, nu een dag of tien terug, wanneer ik aan haar vraag of ze uit bed komt en in de woonkamer aan tafel wil gaan eten. “Nee, dat hoeft toch niet? Ik lig te wachten totdat ik dood ga”. Om deze uitspraak moet ik glimlachen. Nadat ik uitgelegd heb dat het misschien prettig is om de momenten die ze nog heeft zo waardevol mogelijk in te vullen, komt ze toch overeind en zit ze niet veel later achter een beschuitje met een gekookt ei. “Een gekookt eitje eet ik elke dag hoor meid, soms wel twee op een dag. Daar kan ik zo van genieten!” “Dat is vast uw geheim waardoor u zo oud bent geworden” antwoord ik, waarop ze begint te lachen. Ik zie de twinkeling in haar ogen en zelf ervaar ik werkplezier. Heerlijk, hier doe je het toch allemaal voor?!

Nu, Tweede Kerstdag, open ik de voordeur met de sleutel uit het kastje bij de deur. In de gang hoor ik de radio en de kleinzoon die mee neuriet met de muziek. Ik kies ervoor om eerst rechtdoor te lopen en bij mevrouw Bakker te kijken voordat ik linksaf de woonkamer in ga. Bij binnenkomst in de slaapkamer ervaar ik serene rust. Ik kom wat dichterbij en zie geen ademhaling. Even sta ik haar te observeren. Ze heeft haar ogen dicht en een vriendelijke trek om haar mond. Ze ligt bewegingloos en ik constateer dat ze is overleden. Het gekookte eitje schiet opnieuw door mijn hoofd en veroorzaakt wederom een glimlach om mijn mond. Het is goed geweest; ze wou thuis sterven en misschien duurde het wachten voor haar wat te lang, maar een lange lijdensweg is haar gelukkig bespaard gebleven. Ik hoor het nummer: “She will be loved’ van Maroon 5. Even sta ik stil bij deze mooie tekst om vervolgens de woonkamer binnen te gaan. Daar ben ik de brenger van de boodschap die ook bij de kleinzoon voor opluchting zorgt. Ze is vredig ingeslapen.

Vanwege privacy is in dit artikel niet de echte naam van mevrouw Bakker gebruikt.