“Oudejaarsdag en het Alzheimer monster”

Wilma Koops is regisserend wijkverpleegkundige bij TSN in Almelo en schrijft over haar ervaringen. Deze keer gaat de blog over haar werk met Oud en nieuw.

Op mijn werk-to-do-list stond het afgelopen jaar: werken met Oud en Nieuw. Als je een baan hebt in de zorg, hoort het werken van feestdagen er gewoon bij. Ik vind het bijzondere sfeertje wat er dan hangt bij de mensen thuis, wel iets hebben. De kerstboom staat nog en het jaar afsluiten brengt vaak iets sentimenteels met zich mee. Het is de ochtend van nieuwjaarsdag en ik maak tijd om een praatje te maken met mevrouw Jansen; een erg opgewekte vrouw die met haar leeftijd van 89 jaar al veel meegemaakt heeft. Ze moet dealen met de diagnose Alzheimer en ondanks dat dat dagelijks confronterend is, geniet ze volop van het leven en hoor je haar nooit klagen.

Ze vertelt dat ze gisteren op de dagbesteding genoten heeft van het meehelpen met het bakken van de oliebollen. “Ook al eet ik ze niet; ik hou enorm van de gezelligheid”. Ze maakt me deelgenoot van haar beleving van haar Oudejaarsavond en helaas is deze minder vrolijk: “Ik was 10 in 1941, toen de oorlog uitbrak. Ondanks het vuurwerkverbod van dit jaar, waren er nog steeds harde vuurwerkknallen gisteravond en ik was even terug in die verschrikkelijke jaren. Het waren net de knallen van de bombardementen. Gelukkig zijn we er nog en hebben we de oorlog overleefd!" Soms vergeet ik dat er nog altijd mensen zijn die deze traumatische ervaring bij zich dragen. Ze vertelt verder hoe ze toentertijd heel bewust de angst meegemaakt heeft: “Het leven stond stil, naar school gaan mocht niet en eten was er weinig. Al zorgde mijn vader voor genoeg brood op de plank en heb ik de echte armoede gelukkig niet mee hoeven te maken. Wel lieten de Duitsers een keer onze kelder vol met water lopen, terwijl deze vol stond met graan om brood van te maken; weg was onze voorraad." Na een korte stilte gaat ze verder: “Na de oorlog heb ik het studeren ruimschoots ingehaald; ik ben lerares geworden, getrouwd en heb drie kinderen gekregen; pure rijkdom voor mij". Als ze dit vertelt, straalt ze weer en komen er gelukkig weer mooie herinneringen boven.

Helaas is haar man jaren terug overleden en woont ze alleen. Op dit moment kan ze gelukkig nog zelfstandig wonen, ze volgt zoveel als nu mogelijk is dagbesteding en krijgt veel zorgmomenten van de thuiszorg, maar langzaam slaat de ziekte van vergeetachtigheid steeds meer toe. Voor haar zijn deze verwarrende dagen lastig. Wanneer ik zelf even niet weet dat Oudejaarsdag op een donderdag valt, is er niemand die dat noemenswaardig vindt, want iedereen haalt toch de dagen door elkaar eind december? Ook mevrouw Jansen is even in de war met deze dagen, maar zij ervaart dit meteen als het toeslaan van het Alzheimer-monster. Ze is van slag hierdoor, maar algauw vertelt ze verder over de oudejaarsconference.

Mijn conclusie is dat haar geheugen, met af en toe een kleine hapering, nog goed genoeg functioneert om er weer een prachtig jaar van te maken: het jaar waarin ze hopelijk haar 90^ste verjaardag mag vieren.

Vanwege privacy is in dit artikel niet de echte naam van mevrouw Jansen gebruikt.