“Mijn switch naar de thuiszorg”

Wilma Koops is regisserend wijkverpleegkundige bij TSN in Almelo. Voordat ze in de thuiszorg kwam werken, werkte ze in het ziekenhuis op de Acute Opname Afdeling. Ze heeft zelf een mooi stuk geschreven over de verschillen en overeenkomsten tussen thuiszorg en ziekenhuiszorg, op basis van het verhaal van mevrouw De Vries.

De Acute Opname Afdeling in het ziekenhuis heeft plaatsgemaakt voor een regisserende baan in de thuiszorg. Een andere wereld; van heel hectisch werk tot relatieve rust en van het steriele ziekenhuisbestaan tot het knusse thuisgevoel. Eerst was ik gewend aan de patiënt die zich vaak machteloos overleverde aan mijn deskundige zorg, maar nu ben ik te gast. Ik draag bij aan de zelfredzaamheid van de cliënt om zo lang en prettig mogelijk thuis te kunnen blijven wonen. Het is een baan die me op het lijf geschreven is! Gelukkig neem ik wel de mooie ervaringen mee vanuit het ziekenhuis.

Soms komen deze twee werelden een beetje samen. Afgelopen weekend ging tijdens een bereikbare nachtdienst de werktelefoon om 3.15 uur: Mevrouw De Vries was uit bed gevallen en kon niet meer overeind komen. Aangezien zij geen cliënt is uit mijn eigen team, kende ik haar en haar verhaal niet. Wel moest ik in actie komen, dus ik heb me gauw aangekleed, haar adres ingevoerd op Google Maps en ben gegaan. Ik herkende de adrenaline die vrijkomt bij het gevoel van actie; het o zo vertrouwde gevoel van De Acute Opname Afdeling.

Er heerst een serene rust in de slapende donkere wereld. Met gezonde spanning voor dat wat ik aan ga treffen, haal ik de sleutel uit het sleutelkastje en kan ik naar binnen. “Mevrouw, waar bent u?” vraag ik en ik hoor haar antwoorden vanuit de woonkamer en niet veel later zie ik een 80-jarige mevrouw rechtop zitten op de grond. “Och, wat fijn dat je er bent; Ik moet zo nodig plassen!” Ik vraag haar wat er gebeurd is en waar ze pijn heeft. Het lijkt erop dat ze de val uit bed opgevangen heeft met haar elleboog die haar nu vreselijk veel pijn doet. Ze heeft geen last van haar benen en heupen, ze kan alles bewegen. Gelukkig kan ik haar in mijn eentje overeind helpen om haar vervolgens naar het toilet te begeleiden. Dat zorgt voor de nodige opluchting.

Even later, weer terug in de woonkamer, gaat ze op haar bed zitten. Ik kijk naar haar elleboog en maak me toch zorgen; ze heeft in het verleden deze bovenarm gebroken gehad en nu zit de pijn op dezelfde plek. Na overleg met de huisartsenpost mag ze meteen komen voor een foto. Ik bel vervolgens haar dochter uit bed om met haar naar het ziekenhuis te gaan. Nadat ik mevrouw in de auto geholpen heb en hen zie wegrijden zoek ik mijn auto weer op, om 2 uur na de heenreis terug naar huis te gaan.

Na een paar uur slaap is mijn adrenaline gedaald en informeer ik naar de situatie van mevrouw De Vries. Tot mijn opluchting hoor ik dat haar arm niet opnieuw gebroken is; wel blijkt het ernstig gekneusd. Ze krijgt het advies om de arm in een brace te dragen ter vermindering van de pijn. Wat ben ik blij dat ze een alarmering om had en kon bellen, zodat ik haar in haar eigen omgeving tot hulp kon zijn.

Wil je ook bij TSN komen werken? Kijk dan op www.werkenbijtsn.nl voor onze vacatures.

*Vanwege privacy is in dit artikel niet de echte naam van mevrouw De Vries gebruikt.