“Met onze hulp het zelfvertrouwen terugwinnen”

Wilma Koops is regisserend wijkverpleegkundige bij TSN in Almelo en schrijft over haar ervaringen. Deze keer gaat de blog over het terugwinnen van het zelfvertrouwen.

Dan ben je een begin twintiger en lig je ‘zomaar’ ineens op de intensive care. Het overkwam Sonja. Ze heeft de stollingsziekte “Trombotische Trombocytopenische Purpera”, kort gezegd: TTP. Daarbij zorgt een auto-immuunreactie voor antistoffen die de weinige bloedplaatjes geen ruimte geeft om te bewegen en waardoor er trombose kan ontstaan. Op haar 22^ste, in de bloei van haar leven, krijgt ze hierdoor een herseninfarct. Ontzettend angstig en onrustig, heeft ze enkele dagen op de ic moeten verblijven. Poeh, wat vind ik dit een heftig verhaal!

Wanneer we bij haar komen om zorg te bieden, is haar angst nog deels aanwezig. Ze begint te vertellen: “Ik vind het erg spannend om zelf de draad weer op te moeten pakken. Dat ik nu geen 24-uurs-zorg meer om me heen heb, zoals in het ziekenhuis, maakt me onzeker. Ik ben zo blij dat jullie van de thuiszorg elke dag twee keer komen!” De restverschijnselen die ze heeft van haar herseninfarct zijn beperkt gebleven tot een verminderd zicht. Met één oog ziet ze amper nog iets, maar het andere oog functioneert gelukkig nog voor 50%. Haar armen en benen kan ze normaal bewegen.

De eerste weken begeleiden we haar tijdens het douchen om zo weer een beetje vertrouwd te raken thuis. Ze vraagt ons om bevestiging, maar eigenlijk doet ze alles zelf uitstekend! We geven haar veel complimentjes, praten vaak met haar en zien gedurende de weken haar zelfvertrouwen groeien. Daar waar ze in het begin hele dagen bij haar moeder thuis was zodat zij eigenlijk nooit alleen was, gaat ze na drie weken naar haar eigen huis toe. Dit is een hele grote stap, maar ze kan het en neemt steeds meer het heft in eigen handen.

Prachtig om te zien hoe deze jonge vrouw het leven weer met beide handen aangrijpt. “Ik kan binnenkort beginnen met werken! Corona gooide roet in het eten een paar weken voor het infarct; ik was toen al zo lang aan het solliciteren, nadat ik vorig zomer mijn diploma had gehaald als maatschappelijk werkster. Ik was zo blij met deze baan die ik kreeg in maart, totdat ik niet mocht beginnen omdat corona zijn intrede had gedaan. Ik baalde flink! Zo erg dat ik heel erg veel ben gaan roken. In het ziekenhuis zeiden ze me dat dat wel degelijk invloed heeft gehad op het krijgen van het herseninfarct.” Pfff wat een wending, maar des te knapper hoe ze haar leven dan nu weer op de rails heeft gekregen! Ik geef haar een enorm compliment, ik ben echt trots op haar!

Twee weken later kom ik nog één keertje bij haar langs om een eindevaluatie te doen. “Het gaat goed met me! Vertelt ze me meteen. “Mijn zicht verbetert de laatste weken heel erg; ik kan bijna weer net zo goed zien als voorheen!” Wauw, wat heerlijk om te horen. “Ik heb zoveel steun aan jullie gehad. Jullie hebben me door deze onzekere tijd heen geholpen en me gemotiveerd om de draad weer op te pakken. Ik ben jullie zo dankbaar!” zegt ze met een trotse en prachtige glimlach. Wat een fijne afsluiting van de zorg is dit!

Vanwege privacy is in dit artikel niet de echte naam van Sonja gebruikt.