“Het is niet belangrijk hoe oud je wordt, maar wel hoé je oud wordt”

Wilma Koops is regisserend wijkverpleegkundige bij TSN in Almelo en schrijft over haar ervaringen. Deze keer gaat de blog over het ouder worden.

Ik kom bij mevrouw De Vries vandaag en ze heeft geen goede dag. Ik ken haar nu een jaar sinds ze terug is na haar revalidatietraject van een gebroken bovenarm. Ze is nooit weer de oude geworden en in plaats van dat ze haar conditie kan opbouwen, levert ze in; voor haar het aller moeilijkste om mee te moeten dealen. "Mijn lichaam doet pijn en het ergste is dat ik niet meer goed kan lopen", vertelt ze me. Ze baalt ervan dat een blokje om rondom haar appartement niet meer lukt. Ze heeft onlangs een TIA gehad en de kracht in haar rechterbeen is niet weer volledig teruggekomen. Mevrouw De Vries is valgevaarlijk, loopt met de rollator, maar dan nog gaat het erg moeizaam. "Ik ben zo gewend aan een zelfstandig leven, ik heb altijd hard gewerkt en vind het zo moeilijk om te accepteren dat het niet meer lukt zoals ik het wil". Ze heeft jarenlang gevaren samen met haar man. Dat was hard werken, waar ze mooi over kan vertellen: "Ik was het smeerkeesje op de boot en moest elke 2 uur olie smeren. Het kostte me een kwartier om de olie weer bij te vullen. Handwerken tussendoor heb ik nooit gedaan zoals alle andere vrouwen van mijn leeftijd toendertijd, want dan werd alles vies." Ze heeft veel mooie tastbare herinneringen aan de boot; van een mooie foto aan de muur, tot een stuurwiel en een miniatuur van het prachtige schip. "Het waren mooie tijden, maar aan alles komt een eind. Ook aan het leven. Met mijn 84-jaar is het goed geweest zo". Ik voel haar verdriet. Ik kijk naar een sterke vrouw en weet even niets te zeggen. “Denkt u dat u uw man weer terug mag zien na de dood?” vraag ik haar en er verschijnt een glimlach van weemoed: “Dat zou mooi zijn, samen verder varend op de wolken, maar ik weet niet of ik dat geloof.”

Ik leer van haar dat het niet belangrijk is hoe oud je wordt, maar hoé je oud wordt. Haar zicht gaat achteruit, haar mobiliteit laat te wensen over, haar lichaam is continu moe en haar beperkingen stemmen haar somber. Ik begrijp heel goed dat, wanneer de geest nog zo graag wil, maar het lichaam aan ouderdom onderhevig is, dat de lichtpuntjes moeilijk zichtbaar zijn. "Ik wil niet mopperen, jullie zijn allemaal zo lief voor me." Zegt ze waarop ik antwoord: "U moppert niet, u mag best praten over hoe moeilijk het leven soms is".

Ik heb nog even tijd, en gelukkig weet ik iets waarmee ik mevrouw De Vries een geluksmomentje kan laten ervaren: "Ik zet een bakkie troost voor u!" En er verschijnt een glimlach. "Daar kan ik zo intens van genieten! De dag begint goed met een heerlijke kop koffie". Ik zet de Senseo aan, ga even bij haar aan de tafel zitten en zie dat haar blik ontspant: "Ach, het leven is toch zo gek nog niet" zegt ze me met een knipoog. Levensgeluk zit in kleine dingen; het is de kunst om ze te blijven zien. Dat vind ik het mooie van mijn werk: de mangomomentjes aan blijven stippen; van toegevoegde waarde zijn door een klein gebaar met grote waarde.

Vanwege privacy is in dit artikel niet de echte naam van mevrouw De Vries gebruikt