Hebben we Covid 19 al achter ons gelaten?

Wilma Koops is regisserend wijkverpleegkundige bij TSN in Almelo en Apeldoorn, en schrijft graag over allerlei dingen die ze tijdens haar werk tegenkomt. Deze keer een blog over corona van toen en nu.

Ik neem jullie even mee terug naar maart 2021, de coronapandemie houdt ons op dat moment al een jaar in zijn greep en ik schreef het volgende:

“Het is zaterdag 27 maart 2021, 21.43 uur en ik rijd naar mijn laatste cliënt. De avondklok begon om 21.00 uur, zoals de laatste twee maanden alle dagen het geval is, en daardoor is het nu uitgestorven op straat. Ik zie collega’s in thuiszorgauto’s, de hulpdiensten staan paraat en ik zie een verdwaalde wandelaar die zijn hondje uitlaat. Verder is het leeg op straat en knipperen de stoplichten oranje. Ik heb vrij baan. Naast me ligt een geprinte versie van mijn werkgeversverklaring dat ik permissie heb om buiten op straat te mogen zijn op dit tijdstip. Een vreemde situatie; de uitzonderingspositie maakt dat ik een tikkie ongemakkelijk rondrijd.”

Thuiswerken is door de coronapandemie het nieuwe gewoon geworden, al geldt dat gelukkig voor mij niet; zorg bieden gaat gewoon door achter de voordeur van de cliënt. Tegelijkertijd zie ik daardoor ook de gevolgen van dichtbij: in de tijden van strenge maatregelen konden ouderen die niet meer naar de dagbesteding en zaten daardoor angstig thuis, bang voor het onheil van het ernstig ziek kunnen worden. Negentig-plussers die de vergelijking maakten met de tweede wereldoorlog en vonden dat de ‘COVID-oorlog’ veel vervelender was: corona kan namelijk overal toeslaan terwijl je tijdens de oorlog schijnveiligheid had in je eigen huis.

Mensen vereenzaamden de afgelopen twee jaar door corona, want familie zat in quarantaine of gingen uit voorzorg maar niet meer op visite bij opa of oma. Corona was het gesprek van de dag: De kranten stonden er vol mee, de TV zond de hele dag het nieuws uit, familie aan de telefoon had het over niets anders en de hulpverleners van de thuiszorg kwamen ingepakt binnen, bang voor besmettingsgevaar. Inmiddels wordt er een stuk minder over gesproken, maar corona is er nog steeds.

We hebben een aantal cliënten verloren aan deze ziekte, maar ook heb ik de lange weg naar herstel bij Long-COVID van dichtbij meegemaakt bij een aantal cliënten. Het ziekteverzuim onder collega`s was gigantisch hoog door zelf patiënt te zijn of door alwéér in quarantaine te moeten, maar inmiddels ook door de lange periode van hard werken en dat breekt collega’s op. En laten we de hoeveelheid testen die we allemaal ondergaan hebben maar niet bij elkaar optellen. Het is ook een tijd waarin we videobellen als dé uitvinding hebben mogen ontdekken: hoe handig is het om op deze manier te vergaderen met mensen uit verschillende steden van het land?

Kunnen we ons nog iets voorstellen bij de forse coronamaatregelen die golden, of is dit al ver verstopt in de vergetelheid van ons brein? Inmiddels bevinden we ons al een tijdje in de situatie zonder maatregelen, maar waarbij corona wel weer oplaait. Daarom is het soms goed om nog eens even stil te staan bij de impact die COVID 19 heeft- en heeft gehad. De zorg heeft de afgelopen twee jaar nóg harder moeten werken; met een beddentekort op de IC`s kwam de reguliere zorg in de verdrukking, werd het aanbod in de thuiszorg torenhoog en hebben zorgmedewerkers het mooie vak soms gelaten voor wat het was om een andere tak van sport te kiezen; één zonder werkdruk en behapbaar in de uitvoering.

Het voelt voor mij bijzonder om een zorgende bijdrage te leveren in deze pandemie. Het heeft ons ook wel wat opgebracht: teamwork, het gevoel van saamhorigheid en een zorghart wat een beetje harder ging kloppen. Terugkijken op hoe onwerkelijk het allemaal eigenlijk was doe ik nog af en toe, maar vooruitkijken op hopelijk een lange periode zonder pandemie, quarantaineregels en besmettingsgevaar, dat lijkt me één groot feest!