Haar moment om ‘te leven’ en om te genieten

Wilma Koops is regisserend wijkverpleegkundige bij TSN in Almelo en Apeldoorn, en schrijft graag over de dingen die ze tijdens haar werk tegenkomt. Deze keer vertelt ze over mevrouw Hendriks, die deze keer feestelijk gekleed gaat.

Vandaag begin ik mijn route bij mevrouw Hendriks: een 79-jarige vrouw met COPD gold 4 (zeer ernstige COPD), wat maakt dat ze vaak erg benauwd is. Ze heeft continu zuurstof thuis nodig en een beperkte energie qua conditie. Vandaar dat zij hulp nodig heeft met wassen en aankleden en ik bij haar langskom. “Ik heb er zin in vandaag!” begint ze ons gesprek en ze tovert een brede glimlach op haar gezicht. “Ik ga naar mijn dochter de rest van de dag en daar kijk ik enorm naar uit!” Heerlijk om haar zo enthousiast te zien. Ik help haar met wassen en doe dit met ruime tussenpozen zodat ze weer een beetje op adem kan komen. “Hijs jij mij vandaag in mijn panty?” vraagt ze en ik begin te lachen. mevrouw heeft normaal gesproken gemakkelijke broeken en shirts aan en nu wil ze graag feestelijk gekleed. “Tuurlijk wil ik dat doen; gaat de feestjurk aan vandaag?” vraag ik. “Ja, ik had er nog één in de kast hangen en deze moet het worden.” antwoord ze. Ze ziet er prachtig uit. “Alleen mijn haar is net niks hè, gelukkig moet dat gewassen worden vandaag. Dan zet ik daar straks de krullers in, want anders is het zo futloos.” Na het haren wassen zit mevrouw Hendriks heerlijk verzorgd niet veel later bij te komen op de stoel. Ik zet een kop koffie voor haar en ga nog even bij haar zitten. “Dan is het alweer bijna 2023, wat gaat het nieuwe jaar u brengen?” vraag ik wanneer ze weer een beetje op adem is gekomen. “Dat is het jaar dat ik 80 hoop te worden in april.” vertelt ze. Wauw, wat een mijlpaal om naar toe te leven. “Met uw strijdkracht gaat dat vast en zeker lukken.” Ik wens haar een geweldige dag en een mooi uiteinde toe en ga naar de volgende cliënt.

Op Nieuwjaarsdag staat mevrouw Hendriks weer bij mij op de ochtendroute. Ze staat nu wat later in de route gepland zodat ze iets langer kon blijven liggen. Als ik binnenkom, zie ik meteen dat het feestvieren van gisteren vandaag haar tol heeft geëist. Met moeite kon ze me de deur opendoen en voordat ik ook maar iets zeg, ga ik aan tafel zitten en wacht totdat de extreme benauwdheid iets is weggetrokken. "De beste wensen voor 2023, Mevrouw Hendriks. Het is een zware dag vandaag of niet?" "Ja meid, maar het is niet anders. Gisteren hebben we enorm genoten en veel gelachen, maar was het zeker erg vermoeiend". Ik zie de panty over de stoel hangen en dat laat me glimlachen. Toch prachtig dat ze haar momenten uitkiest om 'te leven' en om te genieten. Vandaag kan ze terugkijken en met een klein twinkeltje in haar ogen vertelt ze me de verhalen over het vuurwerk en de oliebollen. "Vandaag maar even snel opfrissen en niet te uitgebreid hoor. Ik ga weer zo terug naar bed; nog even bijtanken." Dat is hoe we het doen en ik laat haar achter nagenietend van een mooie jaarwisseling.

Vanwege privacy is in dit artikel niet de echte naam van mevrouw Hendriks gebruikt.