"Factor tijd"

Wilma Koops is regisserend wijkverpleegkundige bij TSN in Almelo en schrijft over haar ervaringen. Deze keer gaat de blog over de tijd.

Vlak voor zeven uur ben ik bij meneer Smit om hem te helpen bij de dagelijkse verzorging. Meneer Smit is terminaal, al duurt deze fase al een aantal weken en lijkt hij toch weer ietsje op te knappen. Wel ligt hij 23 uur per dag op bed en heeft hij veel hulp nodig. Ik begin vandaag op tijd, want mijn route zit erg vol. Daardoor zal ik de tijd goed in de gaten moeten houden, wil ik iedereen de aandacht kunnen geven die ze verdienen. “Bim-bam-bim-bam, hoor ik de eerste klok zeven uur slaan en in een mum van tijd klinkt er een complete ringtone van al het belgerinkel. Meneer Smit heeft namelijk een hele verzameling klokken in de woonkamer. Hij zal in ieder geval niet snel de tijd vergeten, grap ik bij mezelf. Wanneer het weer stil is en ik met hem in gesprek ga, hebben we het even over de dag van gister: zijn 88-ste verjaardag: “Heeft u nog genoten van een taartje?” vraag ik hem. Zijn antwoord: “Ach nee mijn kind, het was niet zo’n feestdag. Vroeger vierden we groots met veel mensen, maar nu is het eerder een rouwdag. Het leven hoeft niet meer zozeer van mij. Het is al 15 jaar geleden dat mijn vrouw is overleden. De jaren van het gemis gaan steeds meer tellen.” Ik krijg van hem het advies mee om nu te leven: “Geniet van deze tijd, het leven is te mooi om het niet uitbundig te vieren”.

Ondanks dat het een fijn gesprek is, moet ik verder. Mijn route gaat netjes volgens schema en aan het einde ervan kom ik bij een handelaartje voor een zorgmoment. Hij heeft heel toevallig ook de woonkamer volhangen met antieke klokken; een prachtig gezicht! Het doet me denken aan mijn eigen jeugd, waar alle opa’s en oma’s ook in het bezit waren van zo’n prachtig stukje tijd. “Vanaf morgen zet ik alle klokken op tijd en laat ik ze mooi weer elk uur hun deuntje doen, prachtig toch?” Hij vertelt heel gedetailleerd nog even verder en ik hoor de klok wel luiden, maar door gebrek aan kennis hiervan weet ik niet precies waar de klepel hangt, dus is het de hoogste tijd om een deurtje verder te gaan. Wel zie ik de passie in zijn ogen en beloof hem dat ik later in de week zijn nieuwste aanwinst kom bewonderen. “Moet je doen hoor als je tijd hebt”.

Met een glimlach maak ik niet veel later mijn tijdregistratie kloppend. Ik heb mooie gesprekken gevoerd vandaag met cliënten en dat allemaal onder werktijd; het blijft het mooiste beroep van alle tijden!

Vanwege privacy is in dit artikel niet de echte naam van meneer Smit gebruikt.