Eénzaamheid, een struggle van veel ouderen

Wilma Koops is regisserend wijkverpleegkundige bij TSN in Almelo en Apeldoorn, en schrijft graag over de dingen die ze tijdens haar werk tegenkomt. Deze keer vertelt ze over de eenzaamheid bij een cliënt.

Vandaag kom ik bij meneer Pietersen, een 93-jarige man die we al jaren in zorg hebben. Ik heb een hele fijne band met hem, maar vanwege omstandigheden hebben we elkaar de afgelopen maanden niet gezien en is een collega bij hem geweest. "Meid, wat fijn dat ik jou zie. Je weet zoveel van me, we hadden altijd mooie gesprekken en die heb ik wel gemist hoor".

Ik zie het kaarsje branden bij de foto van zijn vrouw, die 12 jaar geleden overleden is. "Nog elke dag zeg ik tegen haar dat het nu niet lang meer duurt voordat ik bij haar kom". Meneer Pietersen is somber en eenzaam; van hem hoeft het leven niet meer. Dit ervaart hij al jaren zo, hij wacht op het moment dat het leven eindigt. "Ik ben 93, waarom krijg ik geen gehoor; waarom mag dit aardse lijden niet stoppen? Ik kom al jaren de deur niet meer uit, ik slaap op de stoel, want ik durf niet meer in mijn slaapkamer te slapen. Daar is mijn vrouw overleden en toen zij stierf, is de helft van mij ook gestorven. Nu ga ik lichamelijk ook achteruit, mijn ogen zien steeds slechter, lezen kan ik niet meer en ik zie schimmen."

De eenzaamheid van hem raakt me. Hij heeft de dood van zijn vrouw nooit verwerkt en het leven duurt maar en het duurt maar. Hij is niet gelukkig. Hij ziet alleen nog mensen van de wijkverpleging, het enige lichtpuntje van zijn dag.

"Waarom gaat het leven toch zo?" vraagt hij me, wetende dat ik het antwoord ook niet weet. "Meneer Pietersen, het is uw tijd nog niet denk ik, ieder overkomt wat hij of zij aankan en u bent heel sterk". Er komt een kleine glimlach om zijn mond: "Mijn geest is sterk en helder, dat klopt. Het leven komt zoals het komt hè? Vandaag ben ik vooral blij dat ik jou zie. Ik vervolg het gesprek met wat luchtige dingen van alle dag wat hem laat lachen en meer kan ik niet doen, al neem ik het trieste gevoel wel mee om nog eens te overdenken; oud worden willen we allemaal, maar oud zijn valt echt niet altijd mee!”

Vanwege privacy is in dit artikel niet de echte naam van meneer Pietersen gebruikt.