Een stukje spiritualiteit op het sterfbed

Vandaag kom ik voor het eerst bij mevrouw Pietersen. Ze is nog niet zo lang bij ons in zorg en in die korte tijd hebben we deze zorgvraag ook al uitgebreid omdat ze slecht nieuws kreeg van de arts en conditioneel snel achteruitging. "Mogen mijn zwachtels wel af? Daar zou je me een groot plezier mee doen". Vraagt mevrouw aan mij. Ik moet een snelle inschatting maken. Ik ken haar nog niet, maar ze heeft kanker met uitzaaiingen zonder toekomstperspectief. Dan is comfort voor nu het belangrijkste. "Tuurlijk mogen de zwachtels af en we laten ze ook af". Dat lucht haar enorm op, want ze had hele pijnlijke benen.

Ik ga bij mevrouw op bed zitten en zie een erg verzwakte vrouw. Haar zus waakt en zorgt dag en nacht voor haar, al een aantal dagen achter elkaar. Ondanks dat ik nog geen band heb met beide zussen, durf ik toch het onderwerp aan te snijden: "Heeft u al wel nagedacht over het naderende levenseinde? Als u het een brutale vraag vindt moet u het ook zeggen". Het tegendeel blijkt en we hebben een heel warm en fijn gesprek. We hebben het over palliatieve sedatie als mogelijkheid en ook dat haar lichaam het aan het opgeven is. Ze vragen zich af wanneer het de juiste tijd is om hiervoor te kiezen en ik zie de twijfel. "U zelf heeft de tijd in handen en u maakt hierin altijd de juiste keuze" geef ik haar mee en er komt een glimlach.

Ze ziet het blauwe hart, het hangertje aan mijn kettinkje, en ze pakt het even vast: "Ik heb precies hetzelfde steentje; het staat voor rust en voor pure vriendschap hè?!" Zegt ze vol liefde voor het leven, maar met nog meer rust in een comfortabele keuze richting het sterven. "Ja" zeg ik, "en om die reden is het me heel dierbaar" vertel ik haar, en ik voel een warme connectie met haar. "Dat begrijp ik heel goed!" zegt ze. "Wat toevallig dat jij dit draagt". Dat ze dat zegt, laat me glimlachen: "Maar toeval bestaat niet denk ik" zeg ik met een knipoog en ik zie in haar ogen dat mevrouw dat ook zo ziet.

Haar zus komt erbij zitten op het bed en spreekt haar waardering uit voor het feit dat ik het moeilijke onderwerp aangesneden heb. "Je komt op het juiste moment; fijn om samen hierover gesproken te hebben. Dat geeft haar en ook mij heel veel rust". Ik wens iedereen sterkte toe en voel zoveel passie voor mijn werk. Dit stukje stervensbegeleiding geeft mij zoveel voldoening. Ik laat ze achter, wetende dat ik een klein stukje onrust weg heb kunnen nemen bij het maken van deze moeilijke beslissing.

Later die dag blijkt dat mevrouw de huisarts gevraagd heeft om het te regelen en om 18 uur wordt de pomp aangesloten. Palliatieve sedatie wordt in gang gezet en die nacht is ze heel vredig ingeslapen.

Vanwege privacy is in dit artikel niet de echte naam van mevrouw Petersen gebruikt.