De man die altijd zwaaide op de hoek van de straat

Wilma Koops is regisserend wijkverpleegkundige bij TSN en schrijft graag over de dingen die ze tijdens haar werk tegenkomt. Deze keer vertelt ze over de heer van dijk, die ze mocht begeleiden tijdens zijn laatste levensfase.

Palliatieve zorg is iets wat ik een warm hart toedraag. Iemand begeleiden in de laatste fase van zijn of haar leven, vanaf het moment dat diegene niet meer beter kan worden tot aan het sterven. Dit levert vaak een hechte band op tussen de cliënt en de zorgverlener, zo ook met de heer van Dijk.

Hij is één van de mensen die me altijd bij zal blijven en hij draagt een mooi verhaal met zich mee. We kwamen al langere tijd zorg verlenen. Hij werd hulpbehoevend doordat de conditie achteruitging bij longkanker. In het begin kwamen we ondersteunen bij het douchen, later is deze zorg uitgebreid naar elke dag hulp bij ADL en uiteindelijk kwamen we er meerdere keren per dag. Maar vanaf dag 1, vanaf het intakegesprek, werden we altijd opgewekt begroet wanneer we onder zijn raam doorliepen om vervolgens bij hem aan te bellen.

Tijdens spitsuur op het kruispunt waar hij woonde, had hij altijd, elke keer weer, de tijd van zijn leven! Dan zette hij zijn raam open, ging zitten op de vensterbank en zwaaide naar iedereen die erlangs kwam. De schoolgaande jeugd op de fiets vond hij het leukst, want die zeiden nog eens 'hoi' terug. Hij was enthousiast, lachte naar iedereen en groette altijd met een luide stem. Hij toverde bij menigeen een glimlach om de lippen en natuurlijk groette iedereen altijd netjes terug. Deze plek was dagelijks de vaste prik van meneer; hij genoot en veel mensen kenden hem hierdoor ook: de man die altijd op de hoek van de straat uit het raam zwaaide.

Inmiddels praat ik over hem in de verleden tijd en is hij overleden na een intensief ziekbed waarbij we hem zagen aftakelen. Het hoog-laagbed waar meneer van Dijk zijn laatste maanden veel in verbleef, stond voor het 'zwaai-raam', echter zagen we hem steeds minder vaak zwaaien. Het leven verliet zijn lichaam steeds meer, uiteindelijk ging het snel en is hij rustig ingeslapen.

Soms is de impact van een overlijden van een cliënt zo groot, dat je ook graag het laatste afscheid mee wil maken, zo ook bij de heer van Dijk. Inmiddels heeft hij een prachtig plekje op de begraafplaats gekregen; het eerste plekje aan de rechterkant. Zo kan hij nog mooi iedereen 'zien' komen en gaan. Tijdens de begrafenis kon het natuurlijk niet anders dan dat er naar hém gezwaaid werd. Men stond even stil op het hoekje aan de rechterkant, zwaaide en met een glimlach bracht men hem een laatste groet. Een bijzonder afscheid van een mooi mens!

Vanwege privacy is in dit artikel niet de echte naam van meneer van Dijk gebruikt.