“De liefde krijgt een tweede kans na 65 jaar radiostilte”

Wilma Koops is regisserend wijkverpleegkundige bij TSN in Almelo en schrijft over haar ervaringen. Deze blog gaat over een prachtig liefdesverhaal.

Aan het einde van mijn avondronde kom ik bij meneer Stulen. “Ha meid, ben je er weer?” Ik was er voor de tweede keer vandaag. Na een operatie bij een netvliesloslating is meneer bij ons in zorg gekomen voor het druppelen van zijn rechteroog. “Ik ben net klaar met het face-timen met mijn vriendin” zegt de glunderende 84-jarige man. “Wauw, heeft u een vriendin? Vanmorgen vertelde u me nog dat u vier jaar geleden weduwnaar bent geworden”. Zijn brede glimlach is besmettelijk. Geïnteresseerd in zijn verhaal, ga ik bij hem zitten en geef alvast de eerste van de vier oogdruppels. “Ja, wist je dat nog niet? Als je niet al te druk bent, vertel ik je het mooie verhaal.” Ik heb nog even de tijd en ben één en al oor.

“We gaan terug naar het jaar 1955. Ik ben toen als 20-jarige jongeman meegevraagd naar een jongerenweekend in Brabant. Ik kwam daar aan de praat met een prachtige dame; ze heette Maaike Versteeg. Ohh, ik vond haar zo mooi en lief! Tot over mijn oren was ik verliefd op haar, maar door de afstand verwaterde ons contact en ben ik vijf jaar later getrouwd met de prachtige moeder van mijn twee dochters; helaas is zij in 2014 overleden. Toch bleef de naam Maaike Versteeg door mijn hoofd gaan al die jaren. Ik vond dat ik haar een streek had geleverd toendertijd en wou haar mijn excuus aanbieden. Een zoektocht via social media volgde, maar zonder resultaat. Tot het moment dat ik, nu nog maar een paar maand geleden, bij de fabriekswinkel van Bolletje was in Almelo. Ik vroeg aan twee willekeurige mensen of ze ook ene Maaike Versteeg kenden uit Brabant. En ja hoor; Heel toevallig zaten ze bij haar in de kerk. Maar toeval bestaat niet! Ze blijkt het geloof net zo’n warm hart toe te dragen als ik. Het “excuus gesprekje” is uitgegroeid tot het dagelijks skypen en we hebben de meest prachtige gesprekken! Zo kan het gaan meiske!”

Meneer Stulen straalt van oor tot oor en ik geniet van dit mooie gesprek. “Ze was afgelopen zondag bij mijn volwassen doop. God heeft me laten zien dat Hij bestaat en dat Hij mijn leven leiding geeft. Hij heeft Maaike op mijn pad gebracht, hoe mooi is dat?!” Zijn verhaal wordt met de minuut meer bijzonder. Geweldig hoe hij vol passie en stralend van geluk zijn levensloop met me deelt. “Wanneer mijn oog beter is, ga ik een paar weken naar Brabant en daar kijk ik enorm naar uit!” Zo vertelt hij verder. Ik begrijp dat maar al te goed. De liefde is prachtig en alleen al door zijn enthousiasme voel ik dit door zijn woorden heen. “Dan kan er dus eindelijk live-gekletst worden,” zeg ik met een knipoog. “Ja; wat kan het leven mooi zijn hè?!” besluit meneer Stulen al lachend zijn verhaal. De oogdruppels zijn inmiddels allemaal gegeven en met een brede glimlach, nagenietend van dit prachtige gesprek, vertrek ik naar de volgende cliënt.

In deze blog zijn (met toestemming) de echte namen gebruikt. Foto van Nina Stulen (2020).