"De draad weer oppakken"

Wilma Koops is regisserend wijkverpleegkundige bij TSN in Almelo en schrijft over haar ervaringen. Deze keer gaat de blog over dat de thuiszorg meer is dan alleen de praktische reden waar je voor komt.

"Super bedankt voor al jullie goede zorgen" en met een grote doos Merci en een superlief geschreven kaartje verlaat ik het huis van de 72-jarige meneer van Kesteren. Hij is gedurende drie maanden bij ons in zorg geweest en vandaag sluit ik het af met een evaluatiegesprek. Meneer Van Kesteren is erg tevreden en we krijgen een dikke acht als prachtig rapportcijfer. Hij kwam bij ons in zorg nadat hij, geopereerd aan een netvliesloslating, zijn oog moest druppelen en hierbij hulp nodig had. "Normaal gesproken zou mijn vrouw dit doen, maar helaas is zij 3 maanden geleden overleden", vertelde hij toentertijd tijdens het intakegesprek. Ik zag een man in diepe rouw; amper in staat om zijn situatie te overzien en met te veel ruis in zijn hoofd niet in staat om zelf te leren zijn ogen te druppelen. "Ik kan hiervoor de moed niet opbrengen. Het is zo'n gedoe en ik hoop dat jullie me kunnen helpen." Zo kwam zijn hulpvraag destijds bij ons team binnen.

De inschatting makend dat het zelfredzaam maken van deze cliënt een stap te ver is op dat moment, kwamen we de eerste weken vier keer per dag druppelen. "Het is zo stil in huis; altijd kom je weer terug in een leeg huis en de muren zeggen niks terug. Het is zo'n groot gemis en ik kan maar moeilijk alleen zijn.” Vier keer per dag kwamen wij voor het oogdruppelen en luisterden we naar zijn verhalen over haar ziekte en sterfbed, over zijn kinderen en kleinkinderen en over zijn vroegere werk als groenteboer. De alledaagse dingen werden besproken van boodschappen doen tot koken en van cadeautjes kopen tot afspraken maken met vrienden. “Ik moet de draad weer oppakken, maar in al deze dingen was mijn vrouw zo goed! Ze deed het allemaal, ze was zo’n fijn mens!” Wij, thuiszorgmedewerkers, fungeerden als luisterend oor, als praatpaal en als schouder om op uit te huilen. De afgelopen drie maanden zagen we hoe hij om leerde gaan met dit grote verlies. Hij liet ons de urn zien, waarin zijn vrouw weer thuis kwam. Met het feit dat zijn vrouw weer een plekje kreeg, kreeg ook zijn verdriet dit steeds meer. Meneer werd sterker en na drie maanden zorg, vroeg hij me: Zal ik het druppelen eens zelf proberen? Ik moet het toch zelf wel kunnen?”

Uiteindelijk lukte dit en kreeg hij van ons het vertrouwen dat hij het zelf kan en ons niet meer nodig heeft; niet voor het ogen-druppelen en ook niet in de verwerking van zijn verdriet.

Tijdens de eindevaluatie komt hij nog even terug op zijn werk als groenteboer. “Ik had een bord in de winkel hangen met de zin: ‘Vind u iets negatiefs? Vertel het mij. Vind u iets positiefs, vertel het anderen’. Ik zeg je dat ik aan anderen ga vertellen hoe goed jullie de afgelopen maanden voor me hebben gezorgd . Jullie hebben me door de meest verdrietige tijd van mijn leven geholpen en daar ben ik jullie enorm dankbaar voor!” Wat een fijn compliment! Thuiszorg is veel meer dan alleen de praktische reden waar je voor komt; zo blijkt het ook dit keer.

Vanwege privacy is in dit artikel niet de echte naam van meneer van Kesteren gebruikt.